De Grote Twentse Carnavalsoptocht komt er over een paar weken weer aan. Maar hoe Twents voelt het feest nog als de dreun van elektronische bassen overheerst en het Twents op de wagens nauwelijks herkenbaar is?
Geert Christenhusz stoort zich eraan . De vraag is alleen: staat hij daarin alleen, of herkennen veel bezoekers zich in zijn ergernis?
Langs de route staan kinderen voor het spektakel, jongeren voor de beats en ouderen voor de vertrouwde krakers in eigen taal.
In de optochtregels staat wel wat over decibellen, maar niet over wat de optocht inhoudelijk moet uitdragen. Zolang die vraag niet wordt gesteld, bepaalt de hardste speaker de sfeer.
Misschien is het tijd om Oldenzaal die ene vraag voor te leggen: wat willen we eigenlijk horen en zien – een Twents volksfeest of een generieke beatparade?
Pas als dat duidelijk is, weten we of Christenhusz een uitzondering is of juist het gevoel van velen verwoordt.
