Oldenzaal heeft een revolutionaire bestuursvorm ontdekt: participatie achteraf. Bewoners mogen hun hart uitstorten, tranen incluis, waarna een ambtenaar vriendelijk uitlegt dat afwijken helaas niet mogelijk is. Juridisch waterdicht. Democratisch drooggelegd.
Een hartpatiënte van de Erve Smellink vertelde dat ze nauwelijks kan lopen en daarom al jaren voor haar deur parkeert. Tot de gemeente besloot dat precies dáár twee laadpalen moesten komen. Het antwoord? “Past binnen de laadvisie 2023.” Visies, daar wijk je niet van af. Menselijkheid zou eens een precedent kunnen scheppen.
De bezwarencommissie was mild kritisch: alternatieven van bewoners zijn “niet inhoudelijk beoordeeld”. Het college belooft beterschap en “eerder in gesprek” te gaan. Volgende keer mogen bewoners dus alvast huilen vóór de vergadering. Want let op: Oldenzaal wil inovatie met een laadpaal binnen 300 meter van elke woning.
Een VOORAF luisterend oor binnen 3000 meter rondom het stadhuis zou een nog 300 keer mooiere innovatie zijn.
